บทที่ 3 เธอกลับมาแล้ว
พร้อมพัฒน์กลับถึงบ้านตอนหนึ่งทุ่มยี่สิบห้า ปาริฉัตรกำลังยืนส่องกระจกอยู่ตรงโถงด้านล่างเมื่อเขาเดินเข้ามา
“เสร็จแล้วหรือยัง”
“เสร็จแล้วค่ะ พี่พร้อมจะขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไหมคะ”
“ไม่ต้อง พี่เอาชุดไปเปลี่ยนที่บริษัทแล้ว” เขายกข้อมือดูเวลา ก่อนมองเธอตั้งแต่ศีรษะลงมาถึงชุดราตรีสีฟ้าอ่อนที่สวมอยู่ สายตาหยุดตรงต่างหูเพชรคู่เล็ก
“คู่เมื่อคืนไปไหน” ปาริฉัตรแตะต่างหูของตัวเอง
“ตะขอมันหลวมค่ะ ลูกปลากลัวหล่นก็เลยเปลี่ยน”
“คู่นั้นคุณย่าให้ไม่ใช่เหรอ”
“ใช่ค่ะ ลูกปลาเก็บไว้แล้ว” พร้อมพัฒน์พยักหน้า ก่อนเดินไปหยิบกระเป๋าของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะ
“คู่นี้ก็เข้ากับชุดดี” ปาริฉัตรมองเขาที่เดินนำออกไป เขาพูดเหมือนเป็นเพียงความคิดเห็นทั่วไป แต่ตลอดสามปีที่ผ่านมา พร้อมพัฒน์แทบไม่เคยสังเกตด้วยซ้ำว่าเธอสวมอะไร
เธอเดินตามไปขึ้นรถ เขาวางกระเป๋าลงบนตักเธอแล้วเปิดแท็บเล็ตดูเอกสาร ระหว่างทางจึงไม่มีใครพูดอะไรอีก
งานต้อนรับทีมออกแบบจัดอยู่ในห้องบอลรูมของโรงแรมวัฒนากรณ์ เมื่อทั้งคู่เดินเข้าไป ทีมงานและผู้บริหารหลายคนก็มาถึงก่อนแล้ว
พร้อมพัฒน์พาปาริฉัตรไปทักผู้ใหญ่สองสามคน ก่อนผู้จัดการโครงการจะเข้ามาเรียกเขาไปคุยเรื่องงาน
“ลูกปลาอยู่ตรงนี้ก่อนได้ไหม”
“ได้ค่ะ”
“เดี๋ยวพี่กลับมา” ปาริฉัตรพยักหน้า พร้อมพัฒน์จึงเดินออกไปพร้อมผู้จัดการโครงการ เธอรับเครื่องดื่มจากพนักงานมาถือไว้ แล้วขยับไปยืนใกล้โต๊ะจัดแสดงแบบจำลองของ Skyline Resort
“คุณปาริฉัตรใช่ไหมคะ”
เสียงจากด้านหลังทำให้เธอหันกลับไป ผู้หญิงในชุดราตรีสีขาวยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของอีกฝ่ายเหมือนกับภาพที่ปาริฉัตรเคยเห็น เพียงแต่ดูสดใสและเข้าถึงง่ายกว่าในรูป
“ค่ะ”
“พี่อัญญารินนะคะ เรียกพี่อันก็ได้”
“สวัสดีค่ะพี่อัน เรียกปลาก็ได้ค่ะ”
“พี่เห็นเข้ามากับพร้อม เลยคิดว่าน่าจะใช่” ปาริฉัตรยังไม่ทันตอบ พร้อมพัฒน์ก็เดินกลับมาพอดี อัญญารินหันไปหาเขาทันที
“พร้อม” เขาหยุดไปเล็กน้อย ก่อนยิ้มออกมา
“มาถึงนานแล้วเหรอ”
“เพิ่งถึงเหมือนกัน นึกว่านายจะไม่ลงมาแล้ว เห็นคุณศักดาบอกว่าประชุมไม่จบเสียที”
“มีเรื่องแบบต้องแก้นิดหน่อย”
“กลับมาเจอกันก็คุยเรื่องงานเลยนะ”
“เธอเป็นคนมาทำงาน จะให้คุยเรื่องอะไร” อัญญารินหัวเราะ พร้อมพัฒน์เองก็ยิ้มตาม ปาริฉัตรยืนอยู่ข้างเขาและไม่เคยรู้มาก่อนว่าเขาสามารถพูดเล่นกับใครได้ง่ายขนาดนี้
“อันรู้จักลูกปลาแล้วใช่ไหม” เขาถาม
“เพิ่งแนะนำตัวกันเมื่อกี้ค่ะ” ปาริฉัตรตอบ
“แค่แนะนำชื่อเอง พี่ยังไม่ได้ถามเรื่องงานเลย” อัญญารินหันกลับมาหาเธอ
“ปลาเคยทำโครงการปรับปรุงโรงแรมริมแม่น้ำใช่ไหมคะ” ปาริฉัตรแปลกใจที่อีกฝ่ายรู้จัก
“ใช่ค่ะ แต่ปลาอยู่ในทีมไม่นาน”
“พี่เคยเห็นผลงานในนิตยสารค่ะ จำชื่อได้เพราะแนวคิดเรื่องพื้นที่ส่วนกลางน่าสนใจ ตอนนั้นยังคิดเลยว่าเจ้าของผลงานน่าจะทำงานต่อได้ไกล”
“ขอบคุณค่ะ”
“ตอนนี้ทำอยู่ที่ไหนคะ”
“ปลาไม่ได้ทำแล้วค่ะ ลาออกหลังแต่งงาน” อัญญารินหันไปมองพร้อมพัฒน์
“เสียดายนะ มีคนเก่งอยู่ใกล้ตัวขนาดนี้ นายไม่ดึงมาช่วยงานบ้างเหรอ”
“เจ้าตัวเขาไม่เคยบอกว่าอยากทำ” พร้อมพัฒน์ตอบเหมือนเรื่องนี้ไม่มีอะไรซับซ้อน ปาริฉัตรจึงไม่ได้อธิบายต่อว่าเมื่อก่อนเธอเคยพูดถึงงานให้เขาฟัง แต่เขามักกลับบ้านดึกหรือไม่ก็มีเรื่องอื่นต้องทำเสมอ
ผู้จัดการโครงการเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มแบบในมือ
“คุณอันครับ เรื่องทางเชื่อมอาคารฝั่งตะวันตกที่เสนอให้ทีมวิศวกรตรวจสอบ ตอนนี้ได้ผลเบื้องต้นแล้วครับ สามารถขยับประตูได้โดยไม่กระทบผนังรับน้ำหนัก แต่ต้องปรับทางเข้าหลังห้องอาหารอีกเล็กน้อย” อัญญารินมองแฟ้มที่ถูกส่งมาให้
“ทางเชื่อมอะไรคะ อันยังไม่ได้เสนอให้แก้ตรงนี้เลย”
“แบบที่คุณพร้อมส่งให้ทีมตอนบ่ายครับ ผมนึกว่ามาจากทีมคุณอัน”
“ไม่ใช่ของอันค่ะ” ผู้จัดการโครงการหันไปหาพร้อมพัฒน์
“เป็นความเห็นของภรรยาผม” ปาริฉัตรเงยหน้ามองเขาทันที
“ลูกปลาเห็นแบบเมื่อเช้าแล้วทักเรื่องเส้นทางของแขกกับพนักงาน ผมเลยให้ทีมวิศวกรตรวจสอบดู”
“ดูแบบครั้งเดียวก็เห็นเลยเหรอคะ” อัญญารินถาม
“ปลาแค่เคยทำงานลักษณะนี้ค่ะ”
“ไม่ใช่แค่เคยแล้วมั้งคะ คนไม่ได้จับงานมาสามปี ถ้าไม่เก่งจริงคงมองไม่ออกเร็วขนาดนี้ พรุ่งนี้ปลาไปดูพื้นที่จริงด้วยกันไหมคะ ถ้าเป็นคนเห็นปัญหาเอง น่าจะอธิบายให้ทีมเข้าใจง่ายกว่า”
“ปลาไม่ได้อยู่ในโครงการ ไปคงไม่เหมาะหรอกค่ะ”
“พี่เป็นคนถามความเห็นลูกปลาเอง” พร้อมพัฒน์พูดขึ้น
“ไปอธิบายสิ่งที่เสนอไว้ ไม่ถือว่าก้าวก่าย”
“แต่ทีมออกแบบอาจไม่สบายใจ”
“อันไม่ติดนะคะ” อัญญารินบอก
“ถ้าแนวคิดดีกว่าแบบเดิม พี่ก็อยากฟัง” ปาริฉัตรมองทั้งสองคน ก่อนพยักหน้า
“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ”
“พรุ่งนี้สิบโมง เดี๋ยวพี่ให้คนขับรถไปรับ” พร้อมพัฒน์บอก
“ลูกปลาไปเองก็ได้ค่ะ”
“ไปพร้อมพี่” เขาตอบเพียงเท่านั้น ก่อนหันไปคุยกับอัญญารินเรื่องกำหนดการวันรุ่งขึ้น
หลังจากนั้นมีคนเข้ามาทักทั้งคู่อยู่เรื่อยๆ ส่วนใหญ่เป็นคนที่รู้จักพร้อมพัฒน์กับอัญญารินมาตั้งแต่สมัยเรียน บางคนถามถึงอาจารย์ บางคนพูดถึงโครงการเก่า ปาริฉัตรยืนฟังอยู่ข้างๆ และเข้าใจเพียงบางเรื่อง
“แบบโรงแรมที่เราทำตอนปีสุดท้ายยังอยู่ไหม” อัญญารินถามขึ้นหลังแขกกลุ่มหนึ่งเดินออกไป
“อยู่ที่บริษัท”
“ยังเก็บไว้อีกเหรอ นึกว่าทิ้งไปแล้ว”
“จะทิ้งทำไม ใช้เวลาทำตั้งหลายเดือน”
“ตอนนั้นเถียงกันทุกวัน จำได้ไหม นายอยากทำทุกพื้นที่ให้สร้างรายได้ ส่วนอันอยากเหลือพื้นที่ว่างให้แขกนั่งเฉยๆ”
“สุดท้ายก็ไม่ได้ใช้ทั้งสองแบบ”
“แต่แบบนั้นทำให้นายได้คะแนนสูงสุดนี่” ปาริฉัตรมองทั้งคู่สลับกัน แบบโรงแรมที่อัญญารินกำลังพูดถึง เธอเคยเห็นพร้อมพัฒน์นำไปบรรยายที่มหาวิทยาลัยเมื่อหลายปีก่อน
วันนั้นเธอยังเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลาย และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนบนเวทีชื่ออะไร รู้เพียงว่าแนวคิดเรื่องการทำให้พื้นที่มีชีวิตทำให้เธอกลับไปค้นข้อมูลเรื่องการออกแบบ แล้วเลือกเรียนด้านนี้ในเวลาต่อมา เธอเคยคิดว่าแบบนั้นเป็นผลงานของเขาเพียงคนเดียว
“ปลาเคยเห็นแบบนั้นไหมคะ” อัญญารินหันมาถาม
“เคยค่ะ”
“จริงเหรอคะ”
“พี่พร้อมเคยเอาไปบรรยายที่มหาวิทยาลัย ปลาอยู่ในงานวันนั้นค่ะ” พร้อมพัฒน์หันมามองเธอ
“ลูกปลาเคยไปฟังด้วยเหรอ”
“ค่ะ”
“ทำไมไม่เคยบอกพี่” ปาริฉัตรจับแก้วเครื่องดื่มในมือแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนตอบเขา
“ลูกปลาเคยบอกแล้วค่ะ” พร้อมพัฒน์นิ่งไป แต่อัญญารินยังไม่รู้ว่าบทสนทนาระหว่างทั้งคู่หยุดลงเพราะอะไร
